ANILAR ve SEN

Sen gittin ve ben küçücüktüm. Elimde o eski resmin, kalbimde o sönmeyen ateşin ve aklımda anıların kaldı.Bir oyun sanmıştım seni uğurlarken o at arabasının arkasından tutunup koşturmayı. Halbuki hayatta en sevdiklerimin arasında tuttuğum, hatta çocuksu bir duyguyla aşık olduğum seni uzaklara gönderiyormuşum da haberim yokmuş. Ben senin bu sevginin bende bıraktığı izleri yeni anlamaya başlarken sen çok ama çok uzaklardaydın. Dönüşü olmayan bir yola gitmiştin artık. Seni uğurlarken gözyaşı bile dökememiştim ne acı. Şimdi o günü hatırladıkça, o zamanı hayatın bir oyunu zanneden beni anlayamıyorum. O zamanlar seni yarın dönecekmiş gibi göndermiştim. Sanki saklambaç oynuyorduk seninle. Ben o gece gözlerimi yumup uyuyacak ve yarın sabah kalktığımda seni yanımda bulacaktım. Oysaki o oyun günlerce sürdü ve hiç bitmedi.Şu an bu satırları yazarken ben çoktan çocukluktan çıkmış, hatta olgun bir insan bile sayılabilecek bir yaşa gelmiş bulunuyorum. Zamanlar içinde kaybettiğim seni, yazdığım satırlarda arıyorum şu vakitlerde. Hatıra dolu çocukluk yıllarımı hatırladıkça sanki o yıllara tekrar döner gibi oluyor, küçücük bir an için bile olsa o günleri yaşamaktan mutluluk duyuyorum.Yokluğunu ilk farkettiğimde kimseye soramamıştım " Acaba dönecek mi?" diye. Aslında itiraf etmek gerekirse sormaya korkmuştum. Çünkü; alacağım o acı cevabı çok ama çok iyi biliyordum. Sanırım bu acı gerçeği bir ağızdan duymak ve kesin olduğunu bilmek korkutuyordu beni. İşte senin gittiğin ve bir daha dönmeyeceğini anladığım o anlarda, çocukken seni uğurladığım o günlerde dökemediğim gözyaşlarımı döktüm.Artık anladım geri gelemezsin. Artık bu acı gerçeği anlıyor ve yaşımın gereği büyük bir olgunlukla karşıladığımı sanıyorum. Sakın seni düşünmediğimi sanma. Seni çok ama çok özlüyorum. Ama şu sözleri de unutmuyorum;"ÖLÜM ALLAHIN EMRİ, AYRILIK OLMASAYDI."